بی تو این باغ پر از پاییز است

nyayesheto — Tue, 09 May 2006 10:46:18 GMT

به دستهاي او نگاه ميكنم

كه ميتواند از زمين

هزار ريشه گياه هرزه را بر آورد

و ميتواند از فضا

هزارها ستاره را به زير پا در آورد

به دستهاي خود نگاه ميكنم

كه از سپيده تا غروب

هزار كاغذ سپيد را سياه ميكند

هزار لحظه عزيز را تباه ميكند

مرا فريب ميدهد

تو را فريب ميدهد،

گناه ميكند

چرا سپيد را سياه ميكنند؟

چرا گناه ميكند؟!

در دو چشمش نگاه ميخنديد

بر رخش نور ماه ميخنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله اي بي پناه ميخنديد

شرمناك و پر از نيازي گنگ

با نگاهي كه رنگ مستي داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت:

بايد از عشق حاصلي برداشت

سايه اي روي سايه اي خم شد

در نهانگاه راز پرور شب

نفسي روي گونه اي لغزيد

بو سه اي شعله زد ميان دو لب

nyayesheto — Thu, 06 Apr 2006 08:00:42 GMT

از من رميده اي و من ساده دل هنوز

بي مهري و جفا ي تو باور نميكنم

دل را چنان به مهرتوبستم كه بعد از اين

ديگر هواي دلبر ديگر نميكنم

رفتي و با تو رفت مرا شادي و اميد

ديگر چگونه عشق تو را آرزو كنم؟

ديگر چگونه مستي يك بوسه تورا

در اين سكوت تلخ و سيه جستجو كنم؟

ياد آرآن زن،آن زن ديوانه را كه خفت

يك شب بروي سينه تو مست عشق و ناز

لرزيد بر لبان عطش كرده اش هوس

خنديد در نگاه گريزنده اش ،نياز

لبهاي تشنه اش به لب داغ بوسه زد

افسانه هاي شوق تو را گفت با نگاه

پيچيد همچو شاخه پيچك به پيكرت

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

هر قصه اي كه ز عشق خواندي به گوش

دردل سپردو هيچ ز خاطر نبرده است

دردا چه مانده از آن شب ،شب شگفت

آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

با آنكه رفته اي و مرا برده اي ز ياد

ميخواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

اي مرد ،اي فريب مجسم بيا كه باز

بر سينه پر آتش خود ميفشارمت

اي تمام باور عاشقانه ام!

تمناي چشمان سياهم را

به چه فروختي؟

به محبتي دروغين!

به اندكي عشق!

يا به تمنا ي نگاهي ديگر؟!

nyayesheto — Tue, 07 Mar 2006 06:40:18 GMT

باز کن از سر گیسویم بند

پند بس کن که نمی گیرم

به اميد عبثي دل بستن

تو بگو تا به كي،آخرتاچند

ازتنم جامه بر آرو بنوش

شهد سوزنده لبهایم را

تا يكي در عطشي درد آلود

بسر آرم همه شبهايم را

خوب دانم که مرا برده ز،یاد

من هم از دل بکنم بنیادش

باده اي ،اي كه ز من بي خبري

باده ای تا ببرم از یادش

شاید از روزنه چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تاخته است؟

من اگر تازه و زيبا بودم

او زمن تازه تري ياقته است

شاید از کام زنی نوشیدست

گرمی وعطرنفسهای مرا

دل به داده و بردست زياد

عشق عصياني و زيباي مرا

گر تو دانی و جز این است بگو

پس چه شد نامه،چه شد پیغامش؟

خوب دانم كه مرا برده زياد

زآنكه شيرين شده از من كامش

منشین غافل و سنگین و خموش

زنی امشب ز تو میجوید کام

در تمناي تن و آغوشي است

تا نهد پاي هوس بر سر نام

عشق طوفانی بگذشته او

در دلش ناله کنان می میرد

چون غريقي است كه با دست نياز

دامن عشق تو را ميگيرد

دست پیش آرو در آغوش بگیر

این لبش ،این لب گرمش ای مرد

اين سر و سينه سوزنده او

اين تنش ،اين تن نرمش اي مرد

پنجره ای گشوده ام

از خویش به تو

پا گرفتی و بهانه ام شدی

پیله ای می تنم،

از آوازهایم،

گرد دستهایی که مرا پناه نمی شوند.

لبخند قربانیت می کنم،

_ بی حضور مزاحم گریه_

واژه برایت می پیچم،

در هاله جادویی شعر

آه !

آفتابگردانی را مانم

که به هر ساز تو میرقصد...

nyayesheto — Sun, 19 Feb 2006 22:21:18 GMT

یاد بگذشته به دل ماند ودریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

دیده ام خیره به ره ماند ونداد

نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

در دلش جایی اگر بود مرا

پس چرا دیده زدیدارم بست؟

هر کجا مینگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

دردعشق است که باحسرت و سوز

بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بیگمان زودتر از دل برود

مرگ باید که مرا دریابد

ورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من میلغزد

میکشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا میبوسید

لب سوزنده آن بدخو بود

میکشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خودکه چه شد آغوشش؟

چه شد آن آتش سوزنده که بود

شعله ور در نفس خاموشش؟

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

شعر خود جلوه ای از رویش شد

با که گویم قصه عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

بکن این پیرهنم را از تن

زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار آیدم این زیبایی

بشکن این آینه را ای مادر

حاصلم چیست زخود آرایی؟

در ببندید وبگویید که من

جز ازاوازهمه کس بگسستم

کس اگر گفت چرا؟باکم نیست

فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست؟

گر از او نیست بگویید آن زن

دیرگاهیست در این منزل نیست

بودنم آغاز چشمانت شد

و زیستنم

امتداد دستانت

کجا عطر آشنای دستانت را

از من گرفتی؟

که هیچ گاه

بودن را پایانی نیست...

nyayesheto — Sun, 29 Jan 2006 20:49:59 GMT

آرزويي است مرا در دل

كه روان سوزد و جان كاهد

هر دم آن مرد هوسران را

با غم و اشك و فغان خواهد

به خدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

سوختم از غم و كي باشد

غم من مايه آزارش

سايه اي تا كه به در افتد

من هراسان بدوم بر در

چون شتابان گذرد سايه

خيره گردم به در ديگر

همه شب در دل اين بستر

جانم آن گمشده را جويد

زين همه كوشش بي حاصل

عقل سر گشته به من گويد:

زن بدبخت دل افسرده

ببر از ياد دمي او را

اين خطا بود كه ره دادي

بدل آن عاشق بدخو را

آن كسي را كه تو مي جويي

كي خيال تو بسر دارد

بس كن اين ناله وزاري را

بس كن او يار دگر دارد

ليكن اين قصه كه مي گويد

كي بنرمي رودم در گوش؟

نشود هيچ ز افسونش

آتش حسرت من خاموش

ميروم تا كه عيان سازم

راز اين خواهش سوزان را

نتوانم كه برم از ياد

هرگز آن مرد هوسران را

شمع ،اي شمع چه ميخندي؟

به شب تيره خاموشم

بخدا مردم از اين حسرت

كه چرا نيست در آغوشم

پس از تو

دلم ز غربت ديار آشنا گرفت

پس از تو

خوشه هاي التفات آفتاب سوخت

پس از تو

من ز بي رفاقتي دلم گرفت

پس از تو

من هميشه فكر ميكنم كه در صداي من

كسي گريست

پس از تو

فصل عافيت نداشت

و هيچ كس شفيق دستهاي پينه بسته ام نشد

ودل به صحبت رفاقتم نداد

پس از تو

هيچ كس بمن نگفت:

آسمان كجاست؟

حرفي از مهاجرت بمن نزد

(( بيا كه من از اينهمه غريبگي دلم گرفت ))

پس از تو

من هميشه فكر ميكنم

كه مي توان نماندورفت

مي توان،گذشت و بر نگشت

پس از تو

فكر ميكنم

كسي كه جامدان بدست

در كنار جاده انتظار ميكشد

((منم))

nyayesheto — Mon, 16 Jan 2006 19:55:19 GMT

از بیم و امید عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

بر حسرت دل دگر نيفزايم

آسايش بيكرانه مي خواهم

پابر سر دل نهاده ميگويم

بگذشتن از آن ستيزه خوخوشتر

يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

شبهاي دگر كه رفته از عمرم

در دامن ديگران بسر كردم

ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

شايد كه چو بگذرم از او يابم

آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد

آنكس كه مرا اميدو شادي بود

هر جا كه نشست بي تامل گفت:

"او يك زن ساده لوح عادي بود"

رو، پيش زني ببر غرورت را

كو عشق تورا به هيچ نشمارد

آن پيكر داغ دردمندت را

با مهر بروي سينه نفشارد

عشقي كه تورا نثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهي يافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

شورنده تر آذري نخواهي يافت

در جستجوي تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بي تابم

انديشه آن دو چشم رويايي

هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر به هواي لحظه اي ديدار

دنبال تو دربدر نمي گردم

دنبال تو اي اميد بي حاصل

ديوانه و بي خبر نمي گردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمي مانم

هر لحظه نظر به در نميدوزم

وان اه نهان به لب نمي رانم

اي زن كه دلي پر از صفا داري

از مرد وفا مجو، مجو هرگز

او معني عشق را نميداند

راز دل خود به او مگو هرگز

بي ترانه و لبخندي

خواهم سوخت،

در بي ستارگي آسماني كه،

از هر سو به غروب مي رسد،

و تو،

پرنده كهكشان رويا هاي آفتابي ميشوي...

حالا بي خدافظي مي روم

تا ندانسته باشي

بي تو!

تا كدام سياره سوخته

خاكستر مي شوم!!!

nyayesheto — Mon, 02 Jan 2006 10:23:27 GMT

من به مردي وفا نمودم او

پشت پا زد به عشق و اميدم

هر چه دادم به او حلالش باد

بجز آن دل كه مفت بخشيدم

دل من كودكي سبك سر بود

خود ندانم چگونه رامش كرد

او كه ميگفت دوستت دارم

پس چرا زهرغم به جانش كرد؟

اگر از شهد آتشين لب من

بوسه اي كرد و شد سرمست

حسرتم نيست زانكه اين لب را

بوسه هاي نداده بسيار است

باز هم در نگاه خاموشم

قصه هاي نگفته اي دارم

باز هم چون بتن كنم جامه

فتنه هاي نهفته اي دارم

باز هم مي توان به گيسويم

چنگي ازروي عشق ومستي زد

باز هم ميتوان در آغوشم

پشت پا بر جهان هستي زد

باز هم دارم آنچه را كه شبي

ريختم چون شراب در كامش

دارم آن سينه را كه او مي گفت

تكيه گاهي است بحر آلامش

زآنچه دادم به او مرا غم نيست

حسرت واضطراب وماتم نيست

غير از آن دل كه پر نشد جايش

بخدا چيز ديگرم كم نيست

دگرم آرزوي عشقي نيست

بي دلان را چه آرزو باشد

دل اگر بود باز مي ناليد

كه هنوزم نظر به او باشد

او كه از من بريدو تركم كرد

پس چرا پس نداد آن دل را

واي بر من كه مفت بخشيدم

دل آشفته حال غافل را!!!

برفها

نشستند و آب شدند،

و اين شال گردن نيمه تمام ،

اين كلافهاي سردرگم ،

در حسرت دستهاي تو پوسيد،

چه سردم...!

وقتي بهار

بي تو خودش را ،

چون جعبه اي رنگ مسخره

عرضه ميكند!

nyayesheto — Mon, 26 Dec 2005 13:53:13 GMT

باران ،

گريه آسمان بود بر من و تو

و تو

اي بهترين نقطه آغازين

مباد

پلكهايت را بر هم بزني

كه رعدو برق نيز

درخت پاييزي انديشه ام را بسوزاند

بگذار

همچنان بهار، گمشده ترين

براي من باشد.

nyayesheto — Mon, 26 Dec 2005 13:20:33 GMT

اشكش چكيد و ديگرش آن آبرو نبود

از آب رفته هيچ نشاني بجو نبود

مژگان كشيد رشته به سوزن ولي چه سود

ديگر به چاك سينه مجال رفو نبود

ديگر شكسته بود دل و در ميان ما

صحبت بجز حكايت سنگ و سبو نبود

او بود در مقابل چشم ترم ولي

آوخ كه پيش چشم دلم ديگر او نبود

اشكش نمي مكيدم وبيمار عشق را

جز شربت بغض ديگري در گلو نبود

از گفتگو و يادجفا كردنم چه سود

او بود بيوفا و در اين گفتگو نبود

حيف از نثار گوهر اشك اي عروس بخت

با روي زشت زيور گوهر نكو نبود

ماهي كه مهربان نشد از ياد رفتني ست

عطري نماند از گل رنگين كه بو نبود

آزادگان به عشق خيانت نمي كنند

او را خصال مردم آزاده خو نبود

nyayesheto — Sat, 24 Dec 2005 09:00:47 GMT

دل من باز گريست،

قلب من باز ترك خورد و شكست،

باز هنگام سفر بود و من

از چشمانت مي خواندم

كه به آساني از اين شهر سفر خواهي كرد،

و از اين عشق گذر خواهي كرد،

ونخواهي فهميد،

بي تو اين باغ پر از پاييز است!