از بیم و امید عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

                                  بر حسرت دل دگر نيفزايم

                                  آسايش بيكرانه مي خواهم

پابر سر دل نهاده ميگويم

بگذشتن از آن ستيزه خوخوشتر

                                  يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                  از بوسه آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

                                  شبهاي دگر كه رفته از عمرم

                                  در دامن ديگران بسر كردم

ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

                                  شايد كه چو بگذرم از او يابم

                                  آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد

آنكس كه مرا اميدو شادي بود

                                   هر جا كه نشست بي تامل گفت:

                                   "او يك زن ساده لوح عادي بود"

رو، پيش زني ببر غرورت را

كو عشق تورا به هيچ نشمارد

                                     آن پيكر داغ دردمندت را

                                     با مهر بروي سينه نفشارد

عشقي كه تورا نثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهي يافت

                                     زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

                                     شورنده تر آذري نخواهي يافت

در جستجوي تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بي تابم

                                     انديشه آن دو چشم رويايي

                                     هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر به هواي لحظه اي ديدار

دنبال تو دربدر نمي گردم

                                      دنبال تو اي اميد بي حاصل

                                      ديوانه و بي خبر نمي گردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمي مانم

                                      هر لحظه نظر به در نميدوزم

                                      وان اه نهان به لب نمي رانم

اي زن كه دلي پر از صفا داري

از مرد وفا مجو، مجو هرگز

                                       او معني عشق را نميداند

                                       راز دل خود به او مگو هرگز

 

 

 

 

---

 

 

 

بي ترانه و لبخندي

خواهم سوخت،

در بي ستارگي آسماني كه،

از هر سو به غروب مي رسد،

و تو،

پرنده كهكشان رويا هاي آفتابي ميشوي...

حالا بي خدافظي مي روم

تا ندانسته باشي

بي تو!

تا كدام سياره سوخته

خاكستر مي شوم!!!