باز کن از سر گیسویم بند

پند بس کن که نمی گیرم

به اميد عبثي دل بستن

تو بگو تا به كي،آخرتاچند

 

ازتنم جامه بر آرو بنوش

شهد سوزنده لبهایم را

تا يكي در عطشي درد آلود                                         

بسر آرم همه شبهايم را

 

خوب دانم که مرا برده ز،یاد

من هم از دل بکنم بنیادش

باده اي ،اي كه ز من بي خبري                                 

باده ای تا ببرم از یادش

 

شاید از روزنه چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تاخته است؟

من اگر تازه و زيبا بودم

او زمن تازه تري ياقته است

 

شاید از کام زنی نوشیدست

گرمی وعطرنفسهای مرا

دل به داده و بردست زياد                                            

عشق عصياني و زيباي مرا

 

گر تو دانی و جز این است بگو

پس چه شد نامه،چه شد پیغامش؟

خوب دانم كه مرا برده زياد                                              

زآنكه شيرين شده از من كامش                                              

 

منشین غافل و سنگین و خموش

زنی امشب ز تو میجوید کام

در تمناي تن و آغوشي است

تا نهد پاي هوس بر سر نام

 

عشق طوفانی بگذشته او

در دلش ناله کنان می میرد

چون غريقي است كه با دست نياز

دامن عشق تو را ميگيرد

 

دست پیش آرو در آغوش بگیر

این لبش ،این لب گرمش ای مرد

اين سر و سينه سوزنده او

اين تنش ،اين تن نرمش اي مرد

 

 

---

 

 

 

پنجره ای گشوده ام

از خویش به تو

پا گرفتی و بهانه ام شدی

پیله ای می تنم،

از آوازهایم،

گرد دستهایی که مرا پناه نمی شوند.

لبخند قربانیت می کنم،

_ بی حضور مزاحم گریه_

واژه برایت می پیچم،

در هاله جادویی شعر

آه !

آفتابگردانی را مانم

که به هر ساز تو میرقصد...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یاد بگذشته به دل ماند ودریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

                                                 دیده ام خیره به ره ماند ونداد

                                                 نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

                                                در دلش جایی اگر بود مرا

                                                پس چرا دیده زدیدارم بست؟

هر کجا مینگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

                                                دردعشق است که باحسرت و سوز

                                                بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بیگمان زودتر از دل برود

                                                مرگ باید که مرا دریابد

                                                ورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من میلغزد

میکشم آه که کاش این او بود

                                               کاش این لب که مرا میبوسید

                                               لب سوزنده آن بدخو بود

میکشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خودکه چه شد آغوشش؟

                                               چه شد آن آتش سوزنده که بود

                                               شعله ور در نفس خاموشش؟

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

                                               شعر خود جلوه ای از رویش شد

                                               با که گویم قصه عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

                                              بکن این پیرهنم را از تن

                                              زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار آیدم این زیبایی

                                               بشکن این آینه را ای مادر

                                               حاصلم چیست زخود آرایی؟

در ببندید وبگویید که من

جز ازاوازهمه کس بگسستم

                                                کس اگر گفت چرا؟باکم نیست

                                                فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست؟

                                                گر از او نیست بگویید آن زن

                                                دیرگاهیست در این منزل نیست      

 

 

---

 

 

بودنم آغاز چشمانت شد

و زیستنم

امتداد دستانت

کجا عطر آشنای دستانت را

از من گرفتی؟

که هیچ گاه

بودن را پایانی نیست...