آرزويي است مرا در دل

كه روان سوزد و جان كاهد

                                           هر دم آن مرد هوسران را

                                           با غم و اشك و فغان خواهد

به خدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

                                           سوختم از غم و كي باشد

                                           غم من مايه آزارش

سايه اي تا كه به در افتد

من هراسان بدوم بر در

                                            چون شتابان گذرد سايه

                                            خيره گردم به در ديگر

همه شب در دل اين بستر

جانم آن گمشده را جويد

                                            زين همه كوشش بي حاصل

                                            عقل سر گشته به من گويد:

زن بدبخت دل افسرده

ببر از ياد دمي او را

                                            اين خطا بود كه ره دادي

                                            بدل آن عاشق بدخو را

آن كسي را كه تو مي جويي

كي خيال تو بسر دارد

                                            بس كن اين ناله وزاري را

                                            بس كن او يار دگر دارد

ليكن اين قصه كه مي گويد

كي بنرمي رودم در گوش؟

                                            نشود هيچ ز افسونش

                                            آتش حسرت من خاموش

ميروم تا كه عيان سازم

راز اين خواهش سوزان را

                                            نتوانم كه برم از ياد

                                           هرگز آن مرد هوسران را

شمع ،اي شمع چه ميخندي؟

به شب تيره خاموشم

                                            بخدا مردم از اين حسرت

                                            كه چرا نيست در آغوشم

 

 

 

---

 

 

 

پس از تو

                        دلم ز غربت ديار آشنا گرفت

پس از تو

                        خوشه هاي التفات آفتاب سوخت

پس از تو

                        من ز بي رفاقتي دلم گرفت

پس از تو

                        من هميشه فكر ميكنم كه در صداي من

                                                                         كسي گريست

پس از تو

                         فصل عافيت نداشت

                                                    و هيچ كس شفيق دستهاي پينه بسته ام نشد

                                                                                                         ودل به صحبت رفاقتم نداد

پس از تو

                        هيچ كس بمن نگفت:

                                                   آسمان كجاست؟

                                                                     حرفي از مهاجرت بمن نزد

 

                     ((   بيا كه من از اينهمه غريبگي دلم گرفت  ))

 

پس از تو

                        من هميشه فكر ميكنم

                                            كه مي توان نماندورفت

                                                                          مي توان،گذشت و بر نگشت

پس از تو

                        فكر ميكنم

                                     كسي كه جامدان بدست

                                                                  در كنار جاده انتظار ميكشد

                                                                                                                  ((منم))