به دستهاي او نگاه ميكنم

كه ميتواند از زمين

هزار ريشه گياه هرزه را بر آورد

و ميتواند از فضا

هزارها ستاره را به زير پا در آورد

به دستهاي خود نگاه ميكنم

كه از سپيده تا غروب

هزار كاغذ سپيد را سياه ميكند

هزار لحظه عزيز را تباه ميكند

مرا فريب ميدهد

تو را فريب ميدهد،

گناه ميكند

چرا سپيد را سياه ميكنند؟

چرا گناه ميكند؟!

 

---

 

در دو چشمش نگاه ميخنديد

بر رخش نور ماه ميخنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله اي بي پناه ميخنديد

 

 

شرمناك و پر از نيازي گنگ

با نگاهي كه رنگ مستي داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت:

بايد از عشق حاصلي برداشت

 

 

سايه اي روي سايه اي خم شد

در نهانگاه راز پرور شب

نفسي روي گونه اي لغزيد

بو سه اي شعله زد ميان دو لب

 

 

 

 

 

 

 

از من رميده اي و من ساده دل هنوز

بي مهري و جفا ي تو باور نميكنم

دل را چنان به مهرتوبستم كه بعد از اين

ديگر هواي دلبر ديگر نميكنم

 

رفتي و با تو رفت مرا شادي و اميد

ديگر چگونه عشق تو را آرزو كنم؟

ديگر چگونه مستي يك بوسه تورا

در اين سكوت تلخ و سيه جستجو كنم؟

 

ياد آرآن زن،آن زن ديوانه را كه خفت

يك شب بروي سينه تو مست عشق و ناز

لرزيد بر لبان عطش كرده اش هوس

خنديد در نگاه گريزنده اش ،نياز

 

لبهاي تشنه اش به لب داغ بوسه زد

افسانه هاي شوق تو را گفت با نگاه

پيچيد همچو شاخه پيچك به پيكرت

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

 

هر قصه اي كه ز عشق خواندي به گوش

دردل سپردو هيچ ز خاطر نبرده است

دردا چه مانده از آن شب ،شب شگفت

آن شاخه خشك گشته و آن باغ مرده است

 

با آنكه رفته اي و مرا برده اي ز ياد

ميخواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

اي مرد ،اي فريب مجسم بيا كه باز

بر سينه پر آتش خود ميفشارمت

 

 

---

 

اي تمام باور عاشقانه ام!

تمناي چشمان سياهم را

به چه فروختي؟

به محبتي دروغين!

به اندكي عشق!

يا به تمنا ي نگاهي ديگر؟!

 

 

 

 

 

 

 

باز کن از سر گیسویم بند

پند بس کن که نمی گیرم

به اميد عبثي دل بستن

تو بگو تا به كي،آخرتاچند

 

ازتنم جامه بر آرو بنوش

شهد سوزنده لبهایم را

تا يكي در عطشي درد آلود                                         

بسر آرم همه شبهايم را

 

خوب دانم که مرا برده ز،یاد

من هم از دل بکنم بنیادش

باده اي ،اي كه ز من بي خبري                                 

باده ای تا ببرم از یادش

 

شاید از روزنه چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تاخته است؟

من اگر تازه و زيبا بودم

او زمن تازه تري ياقته است

 

شاید از کام زنی نوشیدست

گرمی وعطرنفسهای مرا

دل به داده و بردست زياد                                            

عشق عصياني و زيباي مرا

 

گر تو دانی و جز این است بگو

پس چه شد نامه،چه شد پیغامش؟

خوب دانم كه مرا برده زياد                                              

زآنكه شيرين شده از من كامش                                              

 

منشین غافل و سنگین و خموش

زنی امشب ز تو میجوید کام

در تمناي تن و آغوشي است

تا نهد پاي هوس بر سر نام

 

عشق طوفانی بگذشته او

در دلش ناله کنان می میرد

چون غريقي است كه با دست نياز

دامن عشق تو را ميگيرد

 

دست پیش آرو در آغوش بگیر

این لبش ،این لب گرمش ای مرد

اين سر و سينه سوزنده او

اين تنش ،اين تن نرمش اي مرد

 

 

---

 

 

 

پنجره ای گشوده ام

از خویش به تو

پا گرفتی و بهانه ام شدی

پیله ای می تنم،

از آوازهایم،

گرد دستهایی که مرا پناه نمی شوند.

لبخند قربانیت می کنم،

_ بی حضور مزاحم گریه_

واژه برایت می پیچم،

در هاله جادویی شعر

آه !

آفتابگردانی را مانم

که به هر ساز تو میرقصد...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یاد بگذشته به دل ماند ودریغ

نیست یاری که مرا یاد کند

                                                 دیده ام خیره به ره ماند ونداد

                                                 نامه ای تا دل من شاد کند

خود ندانم چه خطایی کردم

که زمن رشته الفت بگسست

                                                در دلش جایی اگر بود مرا

                                                پس چرا دیده زدیدارم بست؟

هر کجا مینگرم باز هم اوست

که به چشمان ترم خیره شده

                                                دردعشق است که باحسرت و سوز

                                                بر دل پر شررم چیره شده

گفتم از دیده چو دورش سازم

بیگمان زودتر از دل برود

                                                مرگ باید که مرا دریابد

                                                ورنه دردیست که مشکل برود

تا لبی بر لب من میلغزد

میکشم آه که کاش این او بود

                                               کاش این لب که مرا میبوسید

                                               لب سوزنده آن بدخو بود

میکشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خودکه چه شد آغوشش؟

                                               چه شد آن آتش سوزنده که بود

                                               شعله ور در نفس خاموشش؟

شعر گفتم که ز دل بردارم

بار سنگین غم عشقش را

                                               شعر خود جلوه ای از رویش شد

                                               با که گویم قصه عشقش را

مادر این شانه ز مویم بردار

سرمه را پاک کن از چشمانم

                                              بکن این پیرهنم را از تن

                                              زندگی نیست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حیران نیست

به چکار آیدم این زیبایی

                                               بشکن این آینه را ای مادر

                                               حاصلم چیست زخود آرایی؟

در ببندید وبگویید که من

جز ازاوازهمه کس بگسستم

                                                کس اگر گفت چرا؟باکم نیست

                                                فاش گویید که عاشق هستم

قاصدی آمد اگر از ره دور

زود پرسید که پیغام از کیست؟

                                                گر از او نیست بگویید آن زن

                                                دیرگاهیست در این منزل نیست      

 

 

---

 

 

بودنم آغاز چشمانت شد

و زیستنم

امتداد دستانت

کجا عطر آشنای دستانت را

از من گرفتی؟

که هیچ گاه

بودن را پایانی نیست...

 

 

 

 

 

آرزويي است مرا در دل

كه روان سوزد و جان كاهد

                                           هر دم آن مرد هوسران را

                                           با غم و اشك و فغان خواهد

به خدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

                                           سوختم از غم و كي باشد

                                           غم من مايه آزارش

سايه اي تا كه به در افتد

من هراسان بدوم بر در

                                            چون شتابان گذرد سايه

                                            خيره گردم به در ديگر

همه شب در دل اين بستر

جانم آن گمشده را جويد

                                            زين همه كوشش بي حاصل

                                            عقل سر گشته به من گويد:

زن بدبخت دل افسرده

ببر از ياد دمي او را

                                            اين خطا بود كه ره دادي

                                            بدل آن عاشق بدخو را

آن كسي را كه تو مي جويي

كي خيال تو بسر دارد

                                            بس كن اين ناله وزاري را

                                            بس كن او يار دگر دارد

ليكن اين قصه كه مي گويد

كي بنرمي رودم در گوش؟

                                            نشود هيچ ز افسونش

                                            آتش حسرت من خاموش

ميروم تا كه عيان سازم

راز اين خواهش سوزان را

                                            نتوانم كه برم از ياد

                                           هرگز آن مرد هوسران را

شمع ،اي شمع چه ميخندي؟

به شب تيره خاموشم

                                            بخدا مردم از اين حسرت

                                            كه چرا نيست در آغوشم

 

 

 

---

 

 

 

پس از تو

                        دلم ز غربت ديار آشنا گرفت

پس از تو

                        خوشه هاي التفات آفتاب سوخت

پس از تو

                        من ز بي رفاقتي دلم گرفت

پس از تو

                        من هميشه فكر ميكنم كه در صداي من

                                                                         كسي گريست

پس از تو

                         فصل عافيت نداشت

                                                    و هيچ كس شفيق دستهاي پينه بسته ام نشد

                                                                                                         ودل به صحبت رفاقتم نداد

پس از تو

                        هيچ كس بمن نگفت:

                                                   آسمان كجاست؟

                                                                     حرفي از مهاجرت بمن نزد

 

                     ((   بيا كه من از اينهمه غريبگي دلم گرفت  ))

 

پس از تو

                        من هميشه فكر ميكنم

                                            كه مي توان نماندورفت

                                                                          مي توان،گذشت و بر نگشت

پس از تو

                        فكر ميكنم

                                     كسي كه جامدان بدست

                                                                  در كنار جاده انتظار ميكشد

                                                                                                                  ((منم))

 

 

 

 

 

 

از بیم و امید عشق رنجورم

آرامش جاودانه مي خواهم

                                  بر حسرت دل دگر نيفزايم

                                  آسايش بيكرانه مي خواهم

پابر سر دل نهاده ميگويم

بگذشتن از آن ستيزه خوخوشتر

                                  يك بوسه ز جام زهر بگرفتن

                                  از بوسه آتشين او خوشتر

پنداشت اگر شبي به سرمستي

در بستر عشق او سحر كردم

                                  شبهاي دگر كه رفته از عمرم

                                  در دامن ديگران بسر كردم

ديگر نكنم ز روي ناداني

قرباني عشق او غرورم را

                                  شايد كه چو بگذرم از او يابم

                                  آن گمشده شادي و سرورم را

آنكس كه مرا نشاط و مستي داد

آنكس كه مرا اميدو شادي بود

                                   هر جا كه نشست بي تامل گفت:

                                   "او يك زن ساده لوح عادي بود"

رو، پيش زني ببر غرورت را

كو عشق تورا به هيچ نشمارد

                                     آن پيكر داغ دردمندت را

                                     با مهر بروي سينه نفشارد

عشقي كه تورا نثار ره كردم

در سينه ديگري نخواهي يافت

                                     زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

                                     شورنده تر آذري نخواهي يافت

در جستجوي تو و نگاه تو

ديگر ندود نگاه بي تابم

                                     انديشه آن دو چشم رويايي

                                     هرگز نبرد ز ديدگان خوابم

ديگر به هواي لحظه اي ديدار

دنبال تو دربدر نمي گردم

                                      دنبال تو اي اميد بي حاصل

                                      ديوانه و بي خبر نمي گردم

در ظلمت آن اتاقك خاموش

بيچاره و منتظر نمي مانم

                                      هر لحظه نظر به در نميدوزم

                                      وان اه نهان به لب نمي رانم

اي زن كه دلي پر از صفا داري

از مرد وفا مجو، مجو هرگز

                                       او معني عشق را نميداند

                                       راز دل خود به او مگو هرگز

 

 

 

 

---

 

 

 

بي ترانه و لبخندي

خواهم سوخ